Strijkritueel

Ze zet haar strijkplank op. Midden op het gazon. De verlengkabel loopt naar het stopcontact binnen. Ze zoekt de afstandsbediening van de televisie en zet de stemmen van Michel en José wat luider. Het is een gewoonte geworden in de maand juli. Haar dochter praat over niks anders. Haar man heeft zich in tussen al bekeerd en kijkt tegenwoordig meer koers dan voetbal. Ze moet toch kunnen meepraten aan tafel ’s avonds? Lees verder

Advertenties

Het bolletje

Ik zou een slechte rennersvrouw zijn. Of moeder van een zoon die koerst. Mijn hart gaat nu al tekeer. Voor iemand die eigenlijk een wildvreemde is. Voor iemand die ik ken vanuit de kranten en vanop televisie. Voor iemand die voor mij nog maar nét aan het gewone ‘mens zijn’ grenst. Voor iemand die toevallig heel goed met de fiets kon rijden en van koersen zijn vak maakte. De sport waar ik toevallig ben van gaan houden. Voor de halfgoden in mijn leefwereld. Lees verder

Voorzichtige verlegenheid

Er hangt een soort voorzichtige verlegenheid over hem als hij de deur opent. Al kan het ook gewoon z’n rust zijn die je voelt. Geen grote gebaren bij Dylan Teuns. Geen armgezwaai. Wel kalmte en bescheidenheid. Dan al weet ik dat het een intrigerende babbel zal zijn. Eentje waarin het niet gaat om de woorden die door de kamer galmen. Wel een babbel van de details. Met aandacht voor houding en uitstraling. Met aandacht voor de persoon achter het gezicht. Lees verder

Glimlach

Hij had net de openingsklassieker van het nieuwe seizoen gereden. Was daarin zevende geworden. En mocht naar de Sporza-studio komen. Geen zucht. Niet blazen. Noch in de ogen wrijven. Wel een glimlach. Hemelsbreed. Een aanstekelijk enthousiasme dat hem ongetwijfeld nog meer fans gaat opleveren. Oliver Naesen is klaar voor een jaar waarin hij de volgende stap wil zetten. En gaat zetten. Lees verder

De date

De koers komt stap voor stap dichterbij. Australië, Argentinië. Het ligt alweer allemaal achter ons. Het Midden-Oosten moet nog even de revue passeren en dan komt de koers thuis. Eindelijk. De drang naar tweewielers die over het asfalt denderen als een tgv was nooit zo groot. Nooit eerder leek de passie een nog grotere vorm te kunnen aannemen. Tot de voorbije winter. Plots was er honger naar een nieuw seizoen. Plots was geduld de minst schone deugd. Lees verder

Koningin Cant

Het lijkt alsof ze zich krampachtig vastklampt aan haar fiets. Alsof ze zichzelf over de brug sleurt. Maar dat is haar stijl. Ze is een ingetogen persoon. Ze lijkt haast verlegen. Terwijl ze voor het vrouwenwielrennen in dit land al veel gedaan heeft. Ze verplaatst zich niet met toeters en bellen. Ze is bewust bezig met wat ze wil bereiken. Ze kijkt niet naar een ander en volgt haar eigen weg. Nu is het moment gekomen waarop ze beloond wordt voor haar inzet. Lees verder

Honger

De kranten staan er bol van: Belgische tenoren die voor het zoveelste jaar op rij een antwoord geven op de steeds weer terugkerende vragen. Vervelende vragen, zoals Boonen ze noemt. Begrijp me niet verkeerd, dat is wat de kranten momenteel horen te doen. De Belg informeren over de plannen van Boonen in zijn laatste voorjaar. De echte wielerfreak daarentegen neemt daarmee geen genoegen. En gaat online op zoek. Naar aanvulling. Naar meer.  Lees verder

Bedankt Blauwhemden

Iedere ronde als hij passeerde, dacht ik dat hij er in de boxen de brui aan zou geven. En iedere ronde opnieuw draaide hij mee in het radarwerk van z’n landgenoten. De tanden van Oliver Naesen moeten onwaarschijnlijk sterk zijn. Ik geef het toe, ik had verwacht dat hij er als eerste uit zou moeten. Dat hij de eerste Belg zou worden die de ellendig zware inspanning zou bekopen. Maar ik heb geleerd dat het de stijl van Oliver is. En dat Oliver verdikke een straffe coureur is.  Lees verder

Waaieren

Hij ziet ze verder wegrijden. Het gat is amper 4 meter. En toch. Dichtrijden is zo’n verdomd harde stiel. De wind waait hem knal op de flank. Hij heeft geen schijn van kans. Ginds nog eentje. Meer lotgenoten komen hem tegemoet zweven. Spartelen. Alleen dat kunnen ze nog. In de hoop dat ze vooruit gaan. Maar het gaat niet meer snel genoeg. Ze groeperen. Achterin. Vooraan stoomt het schip door. Vanachter is het harken. En hopen dat ze overleven. De wind maakt het spel. Keihard. Lees verder

A. V. Belmonte

Ze wrijft voorzichtig over papa’s arm. Niet beseffend dat alle aandacht in de Spaanse wielerpagina’s naar hem zal gaan. Voor drie weken. Mama trekt haar handje terug. Maar het kan papa niet deren. Hij geniet van haar aandacht. Nu het nog even kan. Nu hij een gewoon mens is. Nog niet El Imbatido. Nog niet de man die iedereen vreest. Nog niet de oude rakker die toch weer het hele peloton een neus zal zetten. Nog gewoon Alejandro.  Lees verder